Yaşlılar Haftası (18-24 Mart)
Gençliğin deneyimleriyle olgunlaşarak yaşlanmak güzeldir; sorun çıkaransa yaşlandıkça gençlik aymazlığından pişman eden yetişkinliktir.
Akıl mı beden mi önce yaşlanır diye düşündüm. Düşündüm de yaşlanma hızını yaşam biçimiyle koşullu gördüm. Hem olgunlaşma hem eskiyip yıpranma anlamında, akıl da beden de yaşamsal işlevsellik niteliğine koşullanarak yaşlanıyor. İşletilmeyen akıl, yaş aldıkça paslanır düşünemez olur. İşletilmeyen beden de hızla yaşlanırken küçülüp çöker. İşlek akıl yaşlandıkça hem şahane yıllanır hem huzurla bilgeleşir. Çalışan beden geç yaşlanır; işletilen akılsa beyni düşünmeye ve öğrenmeye meraklı tutar, neredeyse hiç eskitmez. Düşünmeye ve öğrenmeye işleyen zihin, yaşlılık bunamasına karşı da en etkin sigortadır...
Mark Twain: “On dört yaşımdayken babam o kadar cahildi ki, yanıma yaklaşmasına dayanamazdım. Yirmi bir yaşıma geldiğimde babam o kadar çok şey biliyordu ki, yedi yılda nasıl öğrendiğine şaştım kaldım.”
Çocukken henüz bir geçmişi olmadığından doğal olarak geleceği hayal eden biri yaşlandığında sadece geçmişin sessiz hayaline sarılmaktan keyif alıyorsa, ruhu bedeninden önce gömülmüş demektir. İnsan, geleceğini hayal etse de onu gerçekleştirme umudunu tüketecek kadar yaşlanmış olabilir elbet. Ancak insanın ömrü gelecek hayalini gerçek kılamayacak kadar sona yaklaşmış olsa bile, bu kez insan geçmişini bir hediye paketi gibi geleceğe bırakma uğraşına geçebilir. İşte gelecek hayali tasarlayamayacak kadar yaşlanan biri bu uğraşıyla geleceğe dönük yaşamayı sürdürürür.
Eğer gençliğin ateşinden ve yaşlanmanın bilgeliğinden, yeteri kadar coşku ve saygıyla anılan zamanlar biriktirmiş değilsek, lütfen vasiyet edelim de mezar taşımızı boş kondursunlar. (Muharrem Soyek)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder